27 października 1430 zmarł wielki książę litewski Witold, syn Kiejstuta.
Witold
1350 - 27 października 1430
Książę litewski z rodu Giedyminowiczów, w latach 1384–1389 książę grodzieński, brzeski, suraski, drohiczyński, wołkowyski, kamieniecki, w latach 1392–1401 namiestnik Litwy, od 1401 wielki książę litewski (Magnus Dux), syn Kiejstuta i kapłanki Biruty, brat stryjeczny króla Władysława II Jagiełły. Wielki książę litewski Witold urodził się w Starych Trokach prawdopodobnie w 1350 roku (dokładna data urodzin nie jest znana). Jeden z najważniejszych bohaterów narodowych i najwybitniejszy władca w historii Litwy zrobił dla kraju o wiele więcej, niż inni książęta litewscy. Za czasów Witolda państwo osiągnęło największy w swej historii zasięg terytorialny. Wówczas w Wielkim Księstwie Litewskim mieszkało około 2 mln ludności. Litwa rozciągająca się od Morza Bałtyckiego do Morza Czarnego na zawsze pozostała ideałem niezależności państwa. Za jego panowania Litwa stała się krajem, którego rozwój został skierowany na cywilizacje zachodnioeuropejskie. Panował w Wielkim Księstwie Litewskim w latach 1392-1430. Witold był zwolennikiem suwerenności Litwy. Całe życie Witold balansował pomiędzy Wschodem a Zachodem. Prowadził własną politykę w stosunku do Krzyżaków i Moskwy, pragnął ujarzmić Moskwę i Tatarszczyznę. Miał własne poglądy na ekspansję Litwy, kilkakrotnie sprzymierzał się z Krzyżakami przeciwko Jagielle. Ambicje Witolda i Jagiełły doprowadziły do wieloletniej rywalizacji. Pierwsza litewska wojna domowa w latach 1381-1384 między kuzynami kończyła się przymierzem. Druga wojna domowa w latach 1389-1392 zakończyła się podpisaniem umowy w Ostrowie. Witold został Wielkim Księciem Litewskim (1392-1430). W 1401 roku po podpisaniu unii wileńsko-radomskiej uzyskał tytuł dożywotniego Wielkiego Księcia Litewskiego, podlegającego królowi Polski. Pozwoliło to zachować odrębność państwa litewskiego w ramach unii. Witold ochrzcił się trzy razy – na początku na krótko zbratał się z Krzyżakami, potem przeszedł na prawosławie, w końcu znów stał się katolikiem o imieniu Aleksander. Książę założył biskupstwo w Miednikach, fundował kościoły parafialne, otwierał klasztory. Rozumiał, że kościół jest jednym z filarów państwa, dlatego w polityce swej kierował się zasadą tolerancji religijnej. Witold w końcu XIV wieku sprowadził na Litwę Karaimów i osadził ich wzdłuż granic Wielkiego Księstwa Litewskiego oraz w Trokach w pobliżu zamku, gdzie stanowili oni jego strażę. Angażował się w sprawy tatarskie – w roku 1397 sprowadził do Trok kilka tysięcy przedstawicieli tej narodowości jako jeńców. Osadził ich na wsi nadając im ziemię, zapewniając swobodę wyznania, w zamian za co wiernie mu służyli. Później Tatarzy przyjeżdżali dobrowolnie. Szczególnie silna i zwinna była konnica tatarska. Witold Wielki uczestniczył w bitwie pod Grunwaldem w 1410 roku jako dowódca wojsk litewskich. W 1429 roku Witold przewodniczył zjazdowi monarchów Europy Środkowej i Wschodniej w Łucku, na którym władca Świętego Imperium Rzymskiego Zygmunt Luksemburski zaoferował Witoldowi koronację na króla Litwy. Jednakże opór Polaków zniweczyły ten plan. Koronę wraz z dyplomem nominacyjnym i innymi prezentami przeznaczonymi dla Witolda z Frankfurktu nad Menem skierowano do Norymbergii po otrzymaniu informacji, iż Polacy nie pozwolą przewieźć korony do Litwy. Witold zmarł w Trokach 27 października 1430 roku na rękach Jagiełły. Zwłoki księcia przewieziono z Trok do Wilna i pogrzebano w katedrze wileńskiej. http://poznajwilno.pl/miasto/o-wilnie/kategoria-historia-wilna/witold-wielki/